www.gronsoft.waw.pl

Nych w nocy z 24 na 25 lutego 1956 roku podczas XX Zjazdu KPZR, przeważała hipo-. - Dowiedziałeś się czegoś więcej? - zapytał ten z prawej.. Więc litość ją wzięła głboka, łzy jej napływały przemocą do oczu. - Są tu fragmenty, przy czytaniu których dostaję gęsiej skórki powiedział Moir stukając palcem w swoją kopię raportu.. - Powiedziałeś mi, że nie zrozumiałem, że nigdy nie zrozumiem. To nieprawda, nauczycielu... ojcze... Mogę zrozumieć. Muszę zrozumieć, obojętnie, co się wydarzy. Nigdy nic nie powinno stanąć między nami. Zawdzięczam ci wszystko. Przymglone oczy Matthiasa zaczęły się klarować, powracało w nich skupienie, a wraz z nim... coś dzikiego, coś szalonego.. - Nic się nie martw, szefie - powiedział Shannon sięgając do papierowej torby.. - Najwyższa pora, żebyś przyniósł coś interesującego - mruknął. Kiwając się jak kaczka, podszedł do stołu, rozciął kopertę, ostrożnie rozwinął pakieciki i sięgnął po dwa celofanowe papierki, na które wysypał kokainę.. Rzymskiej, wdowy po książętach Spoleto i Toskanii, proklamował Rzym republiką i rządził Wiecznym Miastem jako jego patrycjusz przez ponad dwadzieścia lat. Przed śmiercią wymusił na szlachcie rzymskiej przysięgę, że następnym papieżem wybierze jego syna, nieślubnego zresztą, Oktawiana - bo wypada nam pamiętać, że nawet formalnie to przecie nie Kościół powszechny, lecz Rzym, jego szlachta i duchowieństwo, czyli senat i prałaci, wybierali papieża, którego potem lud Rzymu przez aklamację akceptował. Tak się też stało. Onże Oktawian, przybrawszy imię jana XII, niewiele sobie robił z przykazań boskich. Wniosek brytyjskiego mediewisty, Rogera Collinsa ("Europa wczesnośredniowieczna 300-1000"), że ów młokos popierał refornę klasztorów, ponieważ za jego pontyfikatu owa reforma na terenie Italii robiła postępy, mam, delikatnie mówiąc, za przesadny Reforma, jeśli już, odnosiła sukcesy raczej bez niego, albo i wbrew niemu. Był za to ów Jan XII inteligentnym i bardzo zręcznym politykiem: to on właściwie wymyślił odnowienie cesarstwa Karola Wielkiego! We Włoszech nikt nie chciał wspólnej Italii pod władzą jednego króla. Italię stanowiły zresztą jedynie północne ziemie pod władzą króla Longobardów, nikt nie chciał jej rozszerzenia; Półwysep Apeniński jako całość był Italią wyłącznie dla ówczesnych znawców i miłośników literatury łacińskiej. Bano się ambicji margrabiego podalpejskiej Ivrei, Berengariusza II, który uparcie chciał panować nad możliwie dużą częścią Włoch, przynajmniej tych postlongobardzkich; ze strachu przed nim hrabiowie Tusculum, którym świeżo zabrał ich własne księstwo Spoleto, umyślili ze swoim papieżem ściągnąć sobie obronę zza Alp. Otton I już raz poskromił Berengariusza. Była to historia tyleż polityczna, co miłosna; wiadomości o spiskach przeciw Berengariuszowi, prowadzonych aż z. . . muzułmańskim kalifatem Kordowy są doprawdy przesadne, nie o Berengariusza w tych kontaktach akurat chodziło. Wszystko się odbyło znacznie.